دو کوچه پس از خاطرات طلایی کمی آنطرف تر
حدود سه سالی پس از آشنایی کمی آنطرف تر

من وصبح سرد زمستان که نه، آخر ماه آذر
تو هم غرق گریه برای جدایی کمی آنطرف تر

و در آخرین لحظه ماشین سبزی که دیدیم و بعدش
سه تا بوق بی وقفه،یعنی کجایی؟! کمی آنطرف تر

همانجا به رسم خداحافظی دست من را فشردی
و دل کندن ناگزیر نهایی کمی آنطرف تر

تو رفتی و با سرعت از پیچ تند خیابان گذشتی
و من زل زده بر خطوطی کذایی کمی آنطرف تر

فقط بی تو همدرد من مانده گلدان یاس سفالی
و گنجشک پیری به فکر رهایی کمی آنطرف تر

خودت گفته بودی که احساس آدم عوض کردنی نیست
تو هرثانیه دائما یاد مایی کمی آنطرف تر

چه شبها که خواب از سرم میپرید و امیدم همین بود
که امشب تو هم زیر سقف خدایی کمی آنطرف تر

و بالاخره یک شب ساکت و داغ شرجی شنیدم
که برگشته ای درهمین کوچه هایی کمی آنطرف تر

تو را دیدم اما به این سادگی باور من نمی شد
به همراه ِ فرهاد دیگر بیایی؛ کمی آنطرف تر!...