ستايشگرِ چشم هاي تو ام:

دو چشمي كه همتاي درياستي

دو چشمي كه چون پهنه ي آسمان

زلال و درخشان و زيباستي

ستايشگر گيسوان تو ام

كه بر عاج گردن فكندي به ناز:

همان موي افشان كه چون جان من

به محراب روي دارد نماز

ستايشگر خنده هاي تو ام

كه از خنده ي گل فريباتر است:

شكر ريز و گل بوي و مستي فزاي

ز لبخند خورشيد، زيباتر است

ستايشگرِ دست هايِ تو ام:

دو دستي كه دلبند و ناز آشناست

دو دستي كه از گوشه يِ چشم من

نمايانگرِ شاهكارِ خداست!

منم با چنين طبع شعر آفرين

ستايشگر لعل لب هاي تو

تويي رفته با قهر از آغوشِ من

بيا تا گل افشان كنم پاي تو

ستايشگر فتنه هاي توام:

دو سيب بلورين باغ تنت

دو الماس رخشان مهتابگون

كه رقصند در قاب پيراهنت

ستايشگرم من ستايشگرم

ستايشگر خرمن ياس تو:

همان چشمه ي شهد و شير و شراب

كه جوشيده از كوه الماس تو

بياساي لَختي در آعوشِ من

هلا، مهربان، اي شگفت آفرين

مرا مست كن؛ آتشم زن؛ بسوز

ز هُرمِ نفس هايت اي نازنين!