| تبليغات | X |
نگاه باراني تو!
زلاليِ چشمانت، قيامتي است
آن زمان، كه به اصرار، مي گويي:
- بخوان!
و من بي تكلّف، در مهربانيِ كودكانه ات
آغاز مي شوم!
هيچ گاه، دو اقيانوس را این سان مجاور نديده بودم
كه چشم هايِ تو را!
شايد فرصتِ خاليِ دستانت
گذرگاه دل هايي باشد
كه با نگاه بارانيِ تو سبز مي شوند
و با اشارتِ چشمانت مي شكنند!
دلت، بي گمان، نيلوفري است
رها شده در حواشيِ تالاب!
بنفشه اي است
در مرزِ سردِ برف هايِ زمستان!
و
گويا، بدين گونه است
كه جراحتِ امروزِ دست هايِ تو
التيامِِ فردايِ دست هايِ من است!
آن زمان، كه به اصرار، مي گويي:
- بخوان!
زلاليِ چشمانت قيامتي است!
برقص!... (۱)
اي تن سپرده يكسره بر بادها، برقص!
صوفي وشانه، با دفِ فريادها برقص!
آهويِ دشت هايِ پر از رازِ رازقي!
اكنون به سازِ مرده يِ صيّادها برقص!
بعد از تبر، تمام تنت تير مي كشد
پيشِ تبر، به شيوه ي شمشادها برقص!
در صدهزار خاطره تكرار مي شوي
اي آشنا! نرفته اي از يادها برقص!
مي آيم از شنيدنِ نام و نشانِِ تو
گمنام مانده در شبِ بيدادها، برقص!
برقص!... (۲)
برقص دختر زيبا؛ اگرچه پا در برف!
برقص؛ رقصِ تو زيباست، نا هوا در برف!
بچرخ؛ مثلِ نگاهي كه سبز مي چرخد
ميانِ دستِ گره خورده با دعا، در برف!
به پاي گونه ي سرخت، ببين كه مي ريزد
شكوفه هايِ لبانم، چه با وفا در برف!
غزالِ قافيه پوشِ مني كه با شادي
به دشتِ روشنِ شعرم، چنين رها در برف!
تويي كه از هرگزم از خود جدا نكرده، عزيز!
منم كه وصلِ تو را خواهم از خدا، در برف!
حريف تازه ي شيرين، شراب شهرآشوب!
سفيد برفي فرهاد باصفا در برف!
گلباده ي عشق!
اي خنده ات، گيراترين گلباده يِ عشق!
اي تاجدارِِ نور! اي شهزاده يِ عشق!
شَهدابه يِ مكرآفرينِ خنده ات را
جاري نما از ساغرِ بيجاده ي عشق!
من، بسته در بيغوله ي ظلمتْ سَرايم
اي ساحرِ روشنگرِ آباده يِ عشق!
بر قامتِ يلدايِ رؤيايم بپوشان
از پرنيانِ كهكشان، لبّاده يِ عشق!
من مي پرستم شوكتِ آزادگي را
اي سروِ والا شوكتِ آزاده يِ عشق!
گسترده ام در صحنِ محرابِ نگاهت
چون حافظِ شوريده سر، سجّاده يِ عشق!
آميزه اي از خلسه يِ شعر و شرابي
اي خنده ات، گيراترين گلباده يِ عشق!
کمیابترین کدهای جاوا